Category: รีวิวหนัง

ตัวอย่างภาพยนตร์ – 

เปิดเรื่องอย่างมืดหม่นก่อนจะเข้าสู่โหมดดาร์คแบบจิกกัดตัวเองพร้อมบทพูดอันอุดมไปด้วยอะไรให้คิดตามสารพัดซึ่งสร้างรากฐานให้หนังได้มาก นักแสดงเองก็ทรงพลังสุด ๆ “นาตาลี พอร์ตแมน” นี่ระดับ “หลบหน่อย แม่มาแล้ว” ของแท้ นางเล่นระเบิดแหลกลานเกรี้ยวกราดประดุจภูเขาไฟ อย่างไรก็ตาม ชื่นชอบเทคนิคการเล่าเรื่องกึ่งหนังสารคดีที่ใช้เสียงของ “วิลเลม เดโฟ” บรรยายในแต่ละช่วง การถ่ายทำเองก็มีออกไปทางนั้นเช่นกัน ความรู้สึกระหว่างชมจึงค่อนข้างแปลกใหม่เลยทีเดียว การใช้ดนตรีหลอกหลอนบีบคนดูเองก็แสบเอาเรื่องอีก งานภาพก็จัดว่าสวย แม้จะมีเล่นเทคนิคแพรวพราวเยอะจนชวนรำคาญไปบ้างก็เถอะ แต่ท้ายที่สุดแล้วงานนี้กลับไม่ได้ลงเอยอย่างทรงเกียรติเหมือนองก์สุดท้ายของหนัง ว่ากันตามตรงแล้วอย่างการเกลี่ยบทนี่ก็ค่อนข้างมีปัญหา เหมือนรีบ ๆ เกลี่ยให้บางคนมีบทบาทบ้างหน่อย ๆ แล้วผลที่ตามมากลับกลายเป็นความสับสนแทน รวมไปถึงการนำเสนอแก่นหลักซึ่งบท 1 กับ 2 นั้นมีน้ำมีเนื้ออยู่เยอะนะ แต่พอเจอบทปิดเข้าไปนี่พลิกไปไหนไม่รู้แล้ว พลิกจนตามไม่ได้ คิดไม่ทัน ทว่ายังพอเห็น “นัยยะ” อะไรบางอย่างไม่ว่าจะมีบทพูดหรือไม่มีก็เถอะ ไป ๆ มา ๆ มันเป็นหนังที่มีนักแสดงกับบทพูดนี่แหละที่ช่วยพยุงไว้อย่างสุดแล้ว เรื่องการไม่เล่นเพลย์เซฟตามสูตรนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของพลังในเรื่องอยู่เหมือนกันนะ พิจารณาโดยรวมแล้วดันกลายเป็นงานดูยากเพราะบทปิดอันชวนเหวอ + เอ๋อไปพร้อม ๆ กันแม้จะได้ช่วงก่อนหน้านี้ช่วยไว้เยอะ ส่วนใครอยากเจองานโชว์พาวนักแสดงเด็ด ๆ นี่ขอแนะนำ ใครต้องการอะไรง่าย ๆ ไม่ต้องคิดเยอะอาจเป๋ไปกับเรื่องนี้ได้ ต้องลองตัดสินใจกันดู… ส่วนเพลงนี่เฉย ๆ นะ ไม่ชวนว้าวอะไรยกเว้น “Wrapped Up” เพลงเดียว ไม่สมราคาที่ได้ Sia มาเลย…